★★★★★Tripadvisor-beoordeling
De Prado & lunch @ Botín - een normale donderdag voor mij...
Bucephalus, oktober 2026
We ontmoetten onze gids, Cassie, een Engelse dame maar al lange tijd in Madrid woonachtig, op een prachtige, warme (voor mij, in ieder geval, vanuit Schotland) ochtend in oktober. We ontmoetten elkaar bij het Goya-standbeeld en ontmoetten een gemengde groep Noord-Amerikanen - allemaal erg aangenaam, respectvol en aandachtig, wat helpt op een kleine tour.
Het Prado was erg plezierig, vooral omdat we, ondanks de aangegeven 2.000 schilderijen, ons concentreerden op het bekijken van 20. Dat klinkt misschien belachelijk laag, en ik dacht dat ook in het begin, maar het stelt Cassie in staat zich te concentreren op de belangrijkste, vooral omdat ze de schilderijen tot een algehele geschiedenis van Spanje samenvoegt. Niet op de manier die ik het had willen zien, maar met terugwerkende kracht maakt het zin en ik ben blij dat ze het zo heeft gepland.
Als ik de rondleiding zonder gids had gemaakt, waren er sommige schilderijen waar ik geen interesse in had en die ik gemakkelijk had gemist, maar toen Cassie ze in context met andere schilderijen plaatste, werden ze betekenisvol. Als voorbeeld, een paar dagen later, was ik in het Thyssenmuseum en had ik een audiogids, maar zelfs voor Holbeins portret van Hendrik XIII, een schilderij waar ik redelijk wat over weet, was de audiogids oppervlakkig, hij vertelde me alleen dingen die iedereen kon zien. Daartegenover, Cassie, die kunstgeschiedenis had bestudeerd en kwalificaties op het gebied van kunstgeschiedenis bezat, voegde lagen toe aan schilderijen en legde dingen uit zoals Velázquez's spiegelreflecties, waarom bij 5 vergelijkbare mannen de ruffels voor 4 van hen ostentatoos waren en niet voor de andere, en waarom zijn hand op een bepaalde manier gehouden zou kunnen worden. Het hielp me om me te betrekken bij schilderijen waar ik anders geen interesse in had.
Mijn vrouw vertelde me na het boeken van deze tour dat we, indien mogelijk, een bepaald schilderij konden aanvragen. Ik las een recensie toen ik thuis kwam, die suggereerde dat dat mogelijk het geval was, maar we zijn op de dag niet gevraagd en ik zou nooit de moed of hoogmoed hebben gehad om dat te doen. Zo gebeurde het, ik hoefde het niet te doen. Hoewel ik een paar El Greco's zag waar ik niet zo erg geïnteresseerd in was, hielp het me om een algemene waardering voor Spaanse kunst te ontwikkelen. Ook het dat ik echt wilde zien, namelijk Bosch's Tuin der Lusten, heeft me betoverd en ik heb het gezien, en in gedetailleerde zin. Bovendien had ik geen idee dat Goya's Saturnus die zijn zoon verslindt in het Prado was, dus toen ik de kamer met zijn Zwarte Schilderijen binnenliep en dat tegenkwam, liet het me compleet versteld staan. Het was nederig om daar voor te staan.
We hadden een stop van 10 minuten in het toilet/bezoekerscentrum en daarna liep Cassie ons naar Botín, een wandeling van 35 minuten, maar hoewel het niet te zwaar was, is het een behoorlijke afstand en een paar mensen in onze groep met een assistentiehond (Duchess - met een prachtige pasfoto!) moesten een taxi nemen en dat heeft Cassie gemakkelijk geregeld, dus maak je geen zorgen over de wandeling als het slecht klinkt.
We kwamen 30 minuten voor opening bij Botín, dus we hadden een rustige privé-rondleiding door het gebouw - het is een soort labyrint. Beneden eerst naar een eetruimte, dan weer beneden naar een oude wijnkelder, waar alle flessen bedorven waren, bedekt met schimmel, maar er op foto's prachtig uitzagen. Ga terug, voorbij de begane grond naar boven, om Hemmingway's favoriete tafel in de hoek te vinden, dan weer omhoog, door krappe ruimtes telkens. Als dat niet gek genoeg klinkt, kijk dan naar de foto's van de kamers en trappenhuizen om te zien hoe smal het is, en neem dan in aanmerking dat er geen dumbwaiters zijn en dat personeel langs je moet lopen (ze zijn niet onbeleefd, maar hebben geen tijd om te wachten - je ziet de rij buiten! ) met borden vol eten.
We hadden het geluk (misschien niet geluk, want ik heb geen idee van andere tochten - Cassie heeft het misschien geregeld) om aan een lange tafel direct bij de ingang te zitten. Aanvankelijk was het niet ideaal vanwege de tocht en de constante drukte van mensen, maar het kwam snel tot rust en het is beter dan boven omdat er geen airconditioning is.
Het gebouw? Prachtig en historisch, zoals heel weinig zijn. Het personeel? Afgezien van het serveren (Cassie bestelde), merkte ik ze nooit echt op, wat goed was. Het eten? We hadden wat prachtige kroketten, gevolgd door de fijnste (ook de enige!) artisjokken die ik ooit heb geproefd, met wat gekookt ham erdoorheen. Er kunnen wat Padronpepers zijn geweest, maar ik verwar het misschien met andere tochten die we hadden. Met of zonder de pepers, de voorgerechten waren prachtig.
De verwachte ster van de show was de geroosterde varkensvarken. Tenzij je vegetariër bent of ethische bezwaren hebt, kun je bij Botín niet gaan zonder het te proberen. Er was lam, maar ik hoorde nooit iemand het bestellen. Het stel dat tegenover ons zat uit North Carolina koos beiden voor de kabeljauw en het zag er prachtig uit en ze zeiden beiden dat ze het lekker vonden. Ik genoot van het varken. In het VK hou ik van krokant varkensvlees. De huid van het varken was echter zachter, maar je kon zien dat het nog urenlang was gekookt en hoewel het niet hard was, had het nog steeds een heerlijke knapperigheid. Het stuk varkensvlees dat ik had, had een paar ribben, maar het vlees zelf was mals en smaakvol. Het dessert was een Baskisch cheesecake, algemeen beoordeeld als magnifiek.
Je kunt niet falen om zo'n tour te genieten. Een educatieve, gecureerde geschiedenis van enkele prachtige stukken uit het Prado, een museum waar je gemakkelijk doorheen kunt dwalen als een extra uit The Walking Dead en misschien de vermeende hoogtepunten tegenkomt, PLUS toegang tot een restaurant, met exclusiviteit en prioriteit, tot een plek waar je anders geen reservering voor zou krijgen, voor 3 maanden.
Onze dank aan Cassie voor een geweldige, gecureerde tour, die ervoor zorgde dat we betrokken waren, en dank aan de andere gasten waarmee we gesproken hebben, omdat zij het ook aangenaam maakten.
Fraser & Julie *
Ik zou normaal gesproken haar naam eerst noemen, maar dit is mijn beoordeling en zij kan haar eigen doen.